احکام دینی: حکومت‌مدارانه و قالب‌گرایانه

در توضیح بیشتر در مورد پست وبلاگ گوشزد با عنوان «خرافه...سهل‌ترین فراگیری» اضافه می‌کنم:

تلقی متعارف از احکام دین، اعم از احکامی که در قرآن از آن سخن رفته و یا دستوراتی که منشا آن خارج از متن قرآن است؛ چنان با ذهنیت حکومت‌مدارانه و قالب‌گرایانه و همچنین قراردادی و اعتبارگونه و من‌الحیث المجموع «کودکانه» همراه گردیده که نمی‌توان امید داشت که از ذهن متعارف انسان دین‌اندیش و دین‌ورز به سرعت و سهولت زدوده گردد. زیرا عموم مردمان در قرون متمادی چنان اندیشیده و اکنون نیز به همان‌گونه می‌اندیشند که: احکام دین عبارت است از اوامری «مولوی» و دستورگونه و فرمان مآب، که حتی شکل و قالب آن نیز از سوی خداوند، کاملا آمرانه تعیین و رعایت قالب‌ها شرط دیانت و ایمان تلقی شده است. این اندیشه، در ذهنیت دینی متعارف، در چنان جایگاهی قرار دارد که گویی اصیل‌ترین محور دیانت است و به همین دلیل نیز، هیچ سخنی در برابر آن، حتی قابل طرح نیست تا جائیکه چالش خواندن آن، به معنی انکار اصل دیانت تصور می‌شود.
هیچ‌کس در عرصه‌های ذهنی و تصوری خود این‌گونه اندیشه نکرده است که: ماهیت این اوامر، ممکن است همچون دستورات بهداشتی لازم‌الاجرایی باشد که رعایت آنها، شرط سلامت و بقاء و تندرستی است و در نتیجه ثمر آن راحتی و آسایش و سلامت روح و جان شخص است که البته خداوند ما را به لطف خویش، به آن حقایق راهنمایی و «ارشاد» فرموده‌است. نه آنکه «آمرانه» ما را بدان دستورات فرمان داده باشد. باید دقیقا توجه داشت که تفاوت این دو نوع نگاه، به اندازه‌ایست که زیربنای اندیشه‌های دینی را تا مرزهای غیرقابل تصوری از یکدیگر دور می‌سازد و ریشه و بنیاد نگرش به احکام شرع را تا آنجا متحول می‌سازد؛ که نتایج آن را از هرگونه قابلیت جمع و تلفیق با نظریه رایج به کلی باز خواهد داشت.