مرد سال: رابین ویلیامز یا احمدی‌نژاد

فیلم مرد سال ساخته بری لوینسون مدتی است که در آمریکا اکران شده و من امشب فرصتی پیدا کردم تا برای دیدن این فیلم به سینما بروم.
فیلم داستان مجری طناز یک برنامه تلویزیونی ست که به پیشنهاد تعداد زیادی از بیننده‌گان برنامه‌اش تصمیم به شرکت در انتخابات می‌گیرد، در انتخاباتی که قرار است برای اولین‌بار از رایانه به جای برگ‌رای برای رای‌گیری استفاده شود. از دست برقضا به علت یک خطای منطقی در برنامه رایانه‌ای مورد استفاده، تام دابز (رابی ویلیامز) پیروز انتخابات می‌شود و سایر قضایا
فیلم چند نکته جالب داشت که توجه مرا جلب کرد. پیام رابی ویلیامز به رای دهنده‌گان در زمان تبلیغات انتخاباتی با دو کاندیدای دیگر دموکرات و جمهوری‌خواه تفاوت اساسی داشت. وی سعی داشت متفاوت باشد. حرف‌های جدید بزند، حرف‌هایی که کاملا غیرعرفی و به گونه‌ای است که شنوندگان عادی و به اصطلاح مردم کوچه و بازار دوست دارند. کارهایی که ویلیامز به عنوان نامزد انتخابات و بعدا به عنوان رئیس‌جمهور منتخب انجام می‌داد من را به یاد احمدی‌نژاد می‌انداخت. هر دو دوست داشتند همه‌چیز را عوض کنند. از سیاست‌مدارانی که بر سر کارند ایراد بگیرند و تصور می‌کردند که این همه مشکلات به‌خاطر مواجهه سیاسی و غیر عقلانی سیاست‌مداران است و مسایل بسیار ساده‌تر از آنست که تصور می‌شود.
تفاوت در اینجاست که وقتی ویلیامز خبر دار شد که «ممکن» است نتیجه انتخابات ناشی از یک خطای رایانه‌ای باشد، استعفا داد و متاسفانه این اتفاق فقط یک فیلم بود.
در کشور ما هم احمدی‌نژاد احتمالا با خبر قبلی در اثر یک سری خطاهای انتخاباتی که حتما ناشی از خطاهای رایانه‌ای نبوده، رئیس‌جمهور شده و نه تنها حاضر به استعفا نیست که مسلما هیچوقت خطاهای انتخاباتی را حتی قبول هم نخواهد کرد با اینکه احتمالا نسبت به وقوع آنها اطمینان دارد.
در «مرد سال» رئیس‌جمهور منتخب آمریکا مضحکه‌ای بیش نبود که حرف‌های خنده‌دار و عجیب و غریبی می‌زد که جالب اما غیرعملی و احمقانه بود. در ایران هم احمدی‌نژاد عملکرد مشابهی دارد. یکی فیلم است و دیگری واقعیت. نتیجه هم مشخص است. در آمریکا مردم برای خندیدن به صحبت‌های ویلیامز در «مرد سال» گوش می‌دهند، در ایران مردم برای اطلاع از آیندشان.