خداحافظی

در فرودگاه آمستردام نشسته‌ام. بیشتر از 10 ساعت است که فرودگاه مهرآباد را ترک گفته‌ام. بیشتر از 11 ساعت است که با پدر و مادرم خداحافظی کرده‌ام. بیشتر از 15 ساعت است که با برادرم خداحافظی کرده‌ام. بیشتر از 24 ساعت است که با عزیزترین دوستانم خداحافظی کرده‌ام.
بیشتر از 3 روز است که درست و حسابی نخوابیده‌ام. آنقدر خستگی و خواب بر من فشار آورده که اصلا نمی‌فهمم الان میان یکسری خارجی نشسته‌ام و در روزها و ماه‌ها و احتمالا سال‌های پیش‌رو باید میان آنها زندگی کنم.
سحر امروز صبح پنجشنبه وقتی از برادرم خداحافظی کرده‌ بودم و بقیه اهل خانه هم در خواب بودند، یکی از سنگین‌ترین فشارهای روحی و روانی زندگی‌ام را احساس کردم. فکر کردن به اینکه قرار است فعلا برای مدتی در اتاقی که هستی نباشی، در و دیوار عوض خواهد شد. برادرت، پدرت، مادرت، دوستانت و دیگران را نخواهی دید و ... (که البته اینها فقط کلمات است و آنچه را که احساس می‌شود بیان نمی‌کند.) همه و همه باعث می‌شود تا تحت فشار شدید روحی و روانی قرار گیرم.
اکنون یا به خاطر خستگی و یا به خاطر هدفی که حضورش و قوتش از همیشه بیشتر است، تصور می‌کنم حالم بهتر است. ترجیح می‌دهم به روزهای آینده نیندیشم.
خروج از فضا و فرهنگی که در آن قرار داری و با آن بزرگ شده‌ای، به قول استاد و دوست گرانقدرم، عزت‌الله فولادوند، موجب شوک فرهنگی (Cultural Shock) می‌شود و بازیابی از آثار ناشی از آن کاری سخت مشکل است.
همانطور که قبلا گفته بودم می‌خواهم از امروز به بعد راجع به تجربیات شخصی‌ام از مهاجرت و زندگی میان کفار!!! و همینطور تجربیات و حرف‌های دیگران از مهاجرت (تا آنجا که ممکن باشد به صورت مدون) بنویسم.
اکنون، علیرضا جزایری یکی از مخالفین سرسخت مهاجرت و رفتن به فرنگ به هر دلیل، خود در حال مهاجرت است. بعد از سه سال بیان و دفاع از این مواضع نمی‌دانم چگونه خود به جمع مهاجرین پیوسته‌ام. سعی دارم با نوشتن این موضوع را برای خودم و دیگران روشن کنم.
مدعی هستم که مهاجرت من از نوع تحصیلی است و آرزو دارم که پس از پایان تحصیلاتم بتوانم دوباره به فضا و فرهنگی که بی اندازه به آن دلبسته و علاقه‌مند بوده‌ام باز گردم.
«قل لا یعلم من فی السموات والارض الغیب الا الله وما یشعرون ایان یبعثون»(نمل 65)
اما واقعیت این است که نه من می‌دانم و نه کسی می‌تواند به من بگوید که در آینده چه رخ خواهد داد. دوستی می‌گفت فرنگی‌ها هواپیما را ساختند تا انسان‌ها را به هم نزدیک کنند، اما حاصل آنکه همه از هم دورتر شدند.
بیشتر خواهم نوشت و بیشتر خواهم اندیشید. در مسیری بسیار سخت و نامشخص قرار گرفته‌ام. اما مصمم هستم و به قول شروین بشری قصد دارم از قدرت استثماری‌ام در مهار کردن و رام کردن این مسیر استفاده کنم.