مسابقه طبقاتی در آمریکا

طرفداران دو حزب دموکرات و جمهوریخواه در آمریکا به دو دسته تقسیم می شوند. گروهی که به اعداد سروکار دارند و از جمهوریخواهان حمایت می کنند و دسته ای که بیشتر می نوسند و می خوانند و طرفدار دموکرات ها هستند. گروه اول مثل جدول های مرتب و منظم دفاتر حسابداری اند و گروه دوم به بندهای یک نوشته شبیه اند.

مدیران اجرایی شرکت های بزرگ از قدیمی ترین افراد دسته اول هستند. براساس تحقیقی که در تیرماه سال جاری توسط موسسه Political Money Line انجام شده است ، تعداد مدیرانی که به برنامه های انتخاباتی رئیس جمهور آمریکا ، بوش ، کمک مالی کرده اند ، پنج برابر مدیران طرفدار جان کری است.
اما از سوی دیگر اساتید دانشگاه ، در میان دسته دوم بیشکسوت هستند و به همین خاطر به دموکرات ها متکی اند. از هر 12 نفر دانشگاهی ، 11 نفر به ستاد انتخاباتی کری پول پرداخته اند و تنها یک نفر به بوش کمک کرده است. هنرپیشه ها هم از همین دسته اند. در مقابل هر 18 نفر هنرپیشه ای که به کری کمک کرده ، تنها یک نفر بوش را یاری داده است. وفاداری نویسندگان به کری از این مقدار هم بیشتر است به گونه ای که نسبت کمک کنندگان کری در مقابل بوش در میان این دسته 26 به یک است. اما از هر 93 خبرنگاری که ستاد کری را یاری داده ، تنها یک نفر بوش را کمک کرده است. در میان کتابخانه داران نیز ، نسبت به اهداکنندگان کری در مقابل بوش به رقم قابل توجه 223 به یک می رسد.
این آمار کنکاش بیشتری در صف بندی های ایجاد شده در طبقات مختلف جامعه آمریکا را طلب می کند. گرچه سیرکلی با آنچه در ابتدا به آن اشاره شد یکی است. افرادی که بیشتر با اعداد و ارقام سروکار دارند ، طرفدار بوش هستند و طرفداران کری را افرادی که بیشتر با کلمات و لغات در ارتباطند تشکیل داده اند.
حسابداران ؛ یعنی کسانی که بسیار زیاد با اعداد و ارقام کار می کنند ؛ همه جمهوریخواهند. به اوایل دهه 1990 که باز می گردیم ، بیشتر حسابداران دموکرات بودند ، اما اکنون این صنف دو برابر بیشتر به اخلاف لینکلن کمک می کند. با این وجود جالب است بدانید که کارمندان بانک ها بزرگ آمریکایی مثل بانک آمریکا و سیتی گروپ ، بیشتر دموکراتمند تا جمهوریخواه. وکلا از سوی دیگر به سمت دیگر حرکت کرده اند. امسال حقوقدانان آمریکایی در حدود 81 میلیون دلار به دموکرات ها و 31 میلیون دلار به جمهوریخواه هان کمک کردند.
همان طور که قبلا هم اشاره شد ، شاغلان در رسانه ها بیشتر دموکراتند و این مسئله برای جمهوریخواهان بسیار دردسرساز است . به عنوان مثال آمار نشان می دهد که دو سوم کارکنان مجموعه خبری روپرت مورداک که یک سازمان به شدت جمهوریخواه است ؛ به دموکرات ها کمک مالی کرده اند.
وقتی به اسامی کمک کنندگان به کری دقیق می شویم ؛ می بینیم دوره ای که در آن افراد فرهیخته در رقابت های انتخاباتی حضور نداشته اند ؛ رو به پایان است. فقط کارکنان دانشگاه های کالیفرنیا ؛ به تنهایی ؛ بزرگ ترین بخش کمک های مالی به جان کری را تشکیل داده اند و کارکنان دانشگاه هاروارد در رده دوم قرار دارند.
شاید دلیل اقبال زیاد دانشگاهیان به دموکرات ها را در تفاهم بیشتر و تنوع و گوناگونی فکری کمتر در محیط های دانشگاهیی در مقایسه با حرفه های دیگر باید دید.
البته در بین دانشگاهیان ؛ همه طرفدار کری نیستند ؛ به طوری که مثلا در دانشگاه مری ویلیام ؛ تنها یک درصد حجم کمک ها به دموکرات ها اختصاص یافت. گرچه در هاروارد 96 درصد و در ام.آی.تی 94 درصد این کمک ها از آن دموکرات ها شد . اما در دانشگاه ییل شاید تفاوت های فکری میان دانشجویان و دانشگاهیان بیشتر باشد ؛ در این دانشگاه حداقل 8 درصد کارکنان به حزب جمهوریخواه کمک مالی کردند.
شایان ذکر است که انتخابات و تبلیغات انتخاباتی در آمریکا هزینه بسیار زیاد و قابل توجهی دارد. به طوری که مقدار پول و سرمایه صرف شده در انتخابات آمریکا توسط نامزدها با هیچ کجای دنیا قابل مقایسه نیستو در این کشور هزین های انتخاباتی یک نفر در حدود 400 تا 500 میلیون دلار است ؛ در حالی که مثلا در فرانسه یا انگلیس این هزینه های در حدود 20 تا 30 میلیون دلار است.
بخش بیشتر این پول ها صرف تبلیغات تلویزیونی ؛ سفرهای انتخاباتی به بیش از هزاران شهر کوچک و بزرگ ؛ چاپ پوسترها و تبلغات انتخاباتی با شمارگان بسیار بالا و غیرقابل مقایسه با سایر نقاط جهان و البته هزینه های سرسام آور امنیتی است که برای حفظ جان نامزدهای انتخاباتی غیر قابل اجتناب است.
منبع عمده تامین این هزینه ها کمک بلاعوضی است که در طول دوره تبلیغات انتخاباتی توسط طرفداران نامزدها و اعضای حزب های مطبوع آنها جمع آوری می شود. از سوی دیگر کمک های مالی روشی برای ابراز حمایت از یک حزب یا نامزد نیز به شمار می رود و کسانی که کمک های قابل توجه نقدی می کنند از بخت بیشتری برای رسیدن به مناصب سیاسی در صورت پیروزی نامزد مورد حمایتشان برخوردارند.